Ονειρεύτηκα την Διοτίμα & άλλα εφήμερα ειδύλλια: Συνέντευξη με τον ποιητή Γιάννη Κίντζιο.

Βιογραφικό

 Ο Γιάννης Κίντζιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλλιθέα, σπούδασε Διαφήμιση και τα τελευταία χρόνια είναι αφοσιωμένος στον τομέα του Performance Marketing. Διετέλεσε ομιλητής σε συνέδρια και εισηγητής σεμιναρίων του κλάδου. Παράλληλα, δουλεύει projects καινοτομίας σε συνεργασία με εταιρίες ελληνικές και του εξωτερικού. 

 Σήμερα, με την εμπειρία και τις γνώσεις του, προετοιμάζει νεότερα στελέχη για την ένταξή τους στον χώρο της διαδραστικής διαφήμισης, μεταδίδοντας γνώσεις και επιτυχημένες εφαρμοσμένες τακτικές.

 Ασχολείται ακόμη, με την μουσική και την φωτογραφία, συμμετέχοντας σε εκθέσεις αλλά και τον αθλητισμό λαμβάνοντας μέρος σε αγώνες Μαραθωνίου.

1) Καλησπέρα κ. Κίντζιο, χαιρόμαστε ιδιαιτέρως για αυτή την όμορφη και ξεχωριστή συνάντηση! Καθώς λοιπόν, έχετε γράψει την ποιητική συλλογή "Ονειρεύτηκα την Διοτίμα & άλλα εφήμερα ειδύλλια", η οποία να σημειώσουμε πως έχει εκδοθεί από τις Εκδόσεις Κομνηνός, θα θέλατε να μας μιλήσετε ο ίδιος για το έργο σας, τί πραγματεύεται κτλ.;

Καλησπέρα κ. Τζάρα και σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία σε αυτόν τον ιδιαίτερα φιλικό και ζεστό λογοτεχνικό ιστότοπο. 

 Η πρώτη μου ποιητική συλλογή, "Ονειρεύτηκα την Διοτίμα", αποτελεί ουσιαστικά μια βαθιά ενδοσκόπηση γύρω από τον έρωτα, εκφράζοντας προσωπικά διλήμματα και ηθικά προβλήματα που αυτός εγείρει. Περιέχει ποιήματα και σκέψεις μιας πρώιμης - ή καλύτερα νεανικής- περιόδου, που είχαν δημιουργηθεί και φυλαχθεί σε ένα συρτάρι μέχρι να ωριμάσει μέσα μου η επιθυμία να εκδοθούν.

  Η γραφή είναι απλή, αυθόρμητη και οικεία, παραδιδόμενη σε μια αναψηλάφηση μιας σειράς εφήμερων και φευγαλέων καταστάσεων και γεγονότων , που μέσα από το παράδοξο και το φαινομενικά κοινότυπο ή τετριμμένο αποκαλύπτουν βαθύτερες αγωνίες και αναζητήσεις.

Η ποιητική συλλογή προσφέρει πολλαπλές εκδοχές και ερμηνείες, ανάλογα πάντα με την οπτική και τις εμπειρίες του αναγνώστη, υπενθυμίζοντας ότι ο έρωτας - μέσω της σιωπής, της έλλειψης και της αβεβαιότητας - δεν είναι προορισμός, αλλά δρόμος.

 Θα ήθελα επίσης να προσθέσω ότι σε πολλά από τα κείμενα αναδύεται και "στηλιτεύεται" ο φόβος να βρεθούμε αντιμέτωποι με την σιωπή, καθώς και η "παθητική προσκόλληση" σε ό,τι μας απομακρύνει από την αλήθεια και την βαθιά εσωτερικότητά μας.

2) Για όσους δεν γνωρίζουν, θέλετε να μας πείτε ποια ήταν η Διοτίμα στην αρχαιότητα;

Θα ήθελα να κάνω μια διευκρίνιση πριν αναφερθώ στη Διοτίμα. Στον τίτλο της ποιητικής συλλογής, αν και αναφέρομαι στο όνειρο με τη Διοτίμα μεταφορικά, η ίδια η ιέρεια - κατά την διάρκεια αυτού του "παράδοξου" ταξιδιού - δεν μονοπωλεί το ενδιαφέρον στις εσωτερικές συγκρούσεις. Το ενδιαφέρον, τουλάχιστον για εμένα, εστιάζεται στη φιλοσοφική νόηση και την αναζήτηση της υπέρβασης από τη φθορά της καθημερινότητας. 

 Στο νόημα αυτής της υπέρβασης ανακαλύπτουμε τη Διοτίμα ως σύμβουλο και πνευματικό οδηγό. Όμως, το ταξίδι επιφυλάσσει περισσότερες δοκιμασίες και διλήμματα, καθιστώντας τη Διοτίμα έναν μακρινό φάρο με φως που αχνοφέγγει. 

 Απαντώντας τώρα στο ερώτημά σας, η Διοτίμα από τη Μαντινεία αναφέρεται στο πλατωνικό έργο "Συμπόσιο". Είναι η μυστηριώδης ιέρεια που μύησε τον Σωκράτη στον Έρωτα, καθοδηγώντας τον στην ιδέα ότι ο έρωτας είναι μια δύναμη που μας οδηγεί από την υλική ομορφιά στην πνευματική ανύψωση. Το σώμα από μόνο του, αν και αποτελεί την αρχική πρόκληση , δεν επαρκεί τελικά για να προσδώσει το βαθύτερο νόημα που απαιτεί η Υπέρβαση. 

3) Πώς και εμπνευστήκατε από το συγκεκριμένο πρόσωπο και από την αρχαιότητα;

Όπως προανέφερα, η Διοτίμα λειτουργεί στο έργο ως ένας μακρινός φάρος που τρεμοσβήνει μέσα στην ομίχλη της υλικής μας ύπαρξης , εκφράζοντας την επιθυμία ένωσης του ερωτικού πάθους με το θείο. Σε αυτό το σημείο, θα τοποθετούσα τον ρόλο της Διοτίμας ως έμπνευση και ενσάρκωση της" αιώνιας γυναίκας"- μιας πνευματικής οδηγού που "συνομιλεί" με τη σύγχρονη υπαρξιακή μας αγωνία.

 Πέρα από τον τίτλο, που πραγματικά με εκφράζει, και τα στοιχεία που συνθέτουν το προφίλ της Διοτίμας, η ποιητική συλλογή αναφέρεται σε μια αέναη προσπάθεια, σε μια διαδρομή όπου δεν συναντά κανείς μόνο το καλό, το ουσιώδες και το υψηλό. Κάθε δρόμος ελλοχεύει κινδύνους και πειρασμούς για αναβολές ή ακόμη και για την εγκατάλειψη της προσπάθειας προσέγγισης της δικής μας αλήθειας, του δικού μας νοήματος, τη συνάντηση δηλαδή, με τον ευατό μας.

 Στην ποιητική συλλογή κάνουν αισθητή την παρουσία τους η Κίρκη , η Καλυψώ , κάποιες από τις Ερινύες, η φθορά του χρόνου και άλλα υπαρξιακά εμπόδια, ως το τίμημα της εμπειρίας της αναζήτησης. Συνεπώς, αβίαστα και ίσως ασυναίσθητα ,η έμπνευση προέρχεται τόσο από την καθημερινότητα όσο και από τις βαθιές πολιτιστικές μας ρίζες.

 Μια και μιλάμε για την έμπνευση, θα ήθελα  να θυμίσω επίσης το τέλος του Οδύσσειας, που δεν ταυτίζεται με το τέλος της περιπλάνησης του Οδυσσέα μόλις συναντά την Πηνελόπη στην Ιθάκη. Υπάρχει απλά μια προσωρινή παύση και μετά, σύμφωνα με τον χρησμό του Τειρεσία - ο οποίος θεώρησε ότι δεν έκλεισε ο κύκλος της αναζήτησής του- ταξίδεψε στη Θεσπρωτία, παντρεύτηκε την Καλλιδίκη και ακολούθησε, βέβαια ο θάνατός του από τον γιό του- τον Τηλέγονο, ο οποίος δεν τον γνώριζε. Η Πηνελόπη ή η Ιθάκη δεν είναι ο προορισμός, λοιπόν, αλλά το κίνητρο και ο ανικανοποιήτος πόνος , ή η λαχτάρα για την επιστροφή στην αναζήτηση του νοήματος , της ουσίας της ίδιας μας της ύπαρξης. 

4) Το έργο σας, ουσιαστικά μας παρασύρει σε αυτό το δίπολο, όπως αναφέρει και ένα τραγούδι "Σ 'έχω - δεν σ 'έχω , σε κρατώ - δεν σε κρατώ". Πόσο επώδυνο μπορεί να είναι αυτό το συναίσθημα ή και πόσο λυτρωτικό σε κάποιες περιπτώσεις;

Πράγματι, θα συμφωνούσα ότι η αυτή η αβεβαιότητα είναι υπαρκτή, όπως και η ανάγκη για μια καθημερινή επιβεβαίωση που προσφέρει τη γλυκιά ψευδαίσθηση και τη μάταιη ελπίδα σωτηρίας  από αυτόν τον εύθραστο κόσμο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι  η ελπίδα, εκτός από παρηγοριά, ενισχύει την ανθεκτικότητά μας απέναντι στη φθορά και τον χρόνο. Ανακαλώντας, λοιπόν, τον μύθο της Πανδώρας: μετά από τα τόσα δεινά που μας επιφυλάσσει η πραγματικότητα, ο έρωτας ίσως λειτουργεί ως μια σανίδα σωτηρίας.

 Σήμερα, δυστυχώς, αγκαλιάζουμε βιαστικά, επιδιώκοντας τη λύτρωση μέσα από τον Άλλον, έχοντας γίνει άθελά μας η προβολή του μπροστά από έναν καθρέφτη. Όταν ζητάς να αγαπηθείς έχοντας γίνει η αντανάκλαση του άλλου —και όχι μέρος της σύνδεσης που δημιουργεί η ανοιχτή καρδιά, η αναμονή, η σιωπή και η δοτικότητα— τότε  δημιουργείς τις προϋποθέσεις η" Συνάντηση" να εκπέσει σε αντίδοτο ή φάρμακο, αποτυγχάνοντας τελικά να αγγίξεις το "Όλον".

 Ο έρωτας, λοιπόν, καθίσταται ένας τόπος απουσίας και όχι σωτηρίας. Μήπως όμως, αν κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, διαπιστώσουμε ότι τελικά δεν είναι ο προορισμός αλλά ο δρόμος; Ότι είναι η επιστροφή στην πηγή της ίδιας μας της ύπαρξης;

5) Προσωπικά, η ποιητική σας συλλογή εμένα μου εκπέμπει μία απόλυτη αγάπη ως προς την γυναίκα, σαν να είναι ιερή η κάθε τη επιθυμία, αλλά και η κάθε της έκφανση. Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για αυτό και τί ρόλο θεωρείτε πως διαδραματίζει η γυναίκα γενικότερα στην ζωή, αλλά και ειδικότερα στην ζωή ενός άνδρα;

Πιστεύω ότι η γυναίκα για τον άνδρα είναι η αφορμή για να γίνει ο ίδιος η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Αντί όμως να επεκταθώ πέρα από αυτό, θα ήθελα να αναφερθώ με ενδεικτικά παραδείγματα στη σημασία της γυναίκας, αλλά και στον ρόλο που διαδραματίζει στη ζωή μας. Μπορεί κάποιοι να μη συμφωνήσουν ότι η γυναίκα το "Μήλο της Έριδος" διαχρονικά. Τοποθετώ, δηλαδή, εμβόλιμα δύο  αντίρροπες δυνάμεις στην κουβέντα μας: τον Έρωτα και την Έριδα, μια και τόσο η καθημερινότητα όσο και η ιστορία το αποδεικνύουν. Ως ενδεικτικά παραδείγματα, εκτός της Ωραίας Ελένης και της Πηνελόπης που είναι και τα αρχέτυπα, θα μπορούσαμε  να αναφέρουμε την Κλεοπάτρα και τη Βασίλισσα Γκουίνεβιρ στον Βασιλιά Αρθούρο κ.λπ.

Θα αναφέρω όμως και πιο σύγχρονα παραδείγματα, όπως τον ανεκπλήρωτο έρωτα του Κάφκα με τη Μιλένα, που για χρόνια αλληλογραφούσαν παθιασμένα σε μια σχέση που σημαδεύτηκε από την ένταση και την απόσταση· πράγμα που δεν συνέβη με την Ντόρα Ντιάμαντ, η οποία ήταν πιστή σύντροφός του έως και το τέλος του στο σανατόριο στο Wienerwald. Ας θυμηθούμε το αριστούργημα του Φιτζέραλντ, την αναμονή του Γκάσμπι για τη 'συνάντηση" με την αγαπημένη του και τα μεγαλοπρεπή του πάρτι στα οποία ο ίδιος δεν συμμετείχε, απλώς περίμενε μάταια. Η γυναίκα εδώ, είναι η κινητήριος δύναμη που μας αναγκάζει να δημιουργήσουμε, να εξελιχθούμε και, τελικά, να αναμετρηθούμε με τα όριά μας, ασχέτως αν η ιστορία αποδεικνύεται τραγική και βασισμένη σε μια κατασκευασμένη ψευδαίσθηση. Ο Φάουστ του Γκαίτε αναζητά την ανώτερη ευτυχία, στο δεύτερο μέρος του έργου, στην Ωραία Ελένη, η οποία ως φάντασμα του παρελθόντος εξαφανίζεται, αφήνοντας στον Φάουστ μόνο τα ενδύματά  της, υποδηλώνοντας ότι η απόλυτη ομορφιά είναι φευγαλέα.

 Πλοηγός και μαγνήτης, λοιπόν, για την αναζήτηση του νοήματος είναι το πάθος και η άγνοια κινδύνου,   υπηρετώντας όμως τον σκοπό της ζωής και της δημιουργίας (αν θέλουμε να εντάξουμε στη συζήτησή μας και τον Νίτσε). Θα τολμούσα να παρομοιάσω τον έρωτα με τα φτερά της νιότης που μας τσακίζουν από τους ανεξάντλητους αιθέρες όταν δεν ξέρουμε πώς να πετάμε, ενώ αργότερα, πολύ πιο ώριμοι, με τσακισμένα και φθαρμένα φτερά πλέον, δεν μπορούμε να πετάμε λόγω της φθοράς  του χρόνου. Η επίδραση του έρωτα είναι αναπόφευκτη στις ζωές μας και η διαδρομή αμετάκλητη, χωρίς επιστροφή.

6) Υπάρχουν άνθρωποι πιστεύετε ιδίως στην σημερινή εποχή , που μπορούν να αγαπήσουν σε τόσο απόλυτο βαθμό , είτε άνδρες, είτε γυναίκες;

Η αγάπη και ο έρωτας, πολύ περισσότερο σήμερα στην εποχή της ταχύτητας, αφορούν αυτούς που αρνούνται να συμβιβαστούν με το "μέτριο" και τολμούν να επιλέξουν τη σιωπή ή τη βραδύτητα, να αντικρίσουν κατάματα τον εαυτό τους για να επιτύχουν τη Συνάντηση. Θαυμάζω κάποιους που στις αδύναμες και κρίσιμες στιγμές τους επιλέγουν την μοναχικότητά, αντί την παρηγοριά και τον θόρυβο, έχοντας την δύναμη να βρεθούν αντιμέτωποι με την σιωπή.

Το απόλυτο στην αγάπη δεν υπάρχει, πρέπει πρώτα να συμφιλιωθείς με τον εαυτό και τη μοναδικότητά σου πριν συναντήσεις τον έρωτα όχι για να ικανοποιήσεις τους γύρω σου  ή να επιβεβαιωθείς αλλά για την ολοκλήρωση και την εξέλιξή σου.

7) Εκτός από τον έρωτα ,θίγετε μέσα από κάποια ποιήματά σας και τον χρόνο. Τί ρόλο παίζει στην ζωή σας ο χρόνος και ποια η σχέση σας μαζί του;

Ο χρόνος έχει την αξία που του δίνουμε εμείς οι ίδιοι· συνήθως όμως είναι σκληρός όταν σχετίζεται με την ανθρώπινη αγωνία, την προσμονή και τη φυσική φθορά. Η γραφή όμως για μένα —ως προς το αμετάκλητο του χρόνου— λειτουργεί ευεργετικά, γιατί νιώθω ότι διασώζω στιγμές από τη λήθη και ανανεώνω τη μνήμη. Οι μεγάλες ιδέες και η τέχνη διέπονται από μια αιωνιότητα, έχοντας ουσιαστικά καταλύσει τον χρόνο.

Στα ποιήματά μου, πάντως, ο χρόνος λειτουργεί πότε αδυσώπητα και πότε περιπαικτικά, αν και τον τοποθετώ ως χρόνο της εσωτερικής ωρίμανσης.

8) Η ποίηση κατά την γνώμη μου, πολλές φορές ταπεινώνει με την καλή έννοια αλλά και επαναφέρει στην επιφάνεια επιθυμίες που ίσως ο αναγνώστης επίτηδες περιφρονούσε. Πόσο θάρρος χρειάζεται από την πλευρά ενός ποιητή , προκειμένου να καταθέσει την τόλμη του και τα συναισθήματά του και μπορεί να νιώσει ταπείνωση ο ποιητής όταν βγαίνουν από την ψυχή του πρώτα, τα νοήματά του;

Κατά τη γνώμη μου, ο ποιητής πρέπει να υποκλίνεται στην αλήθεια, να την υπηρετεί. Δεν έχει νόημα να γράψεις αν δεν είσαι διατεθειμένος να ξεγυμνωθείς, να τσαλακωθείς και να υπερασπιστείς τις αλήθειες σου χωρίς δικαιολογίες ή μεταμέλειες. Η "ταπείνωση" —το βάζω σε εισαγωγικά— είναι λύτρωση, και δεν νομίζω ότι θα άξιζε να γράψει κάποιος αν δεν εξέθετε τα σκοτάδια του.

Το να είναι ευάλωτος κάποιος και να έχει το θάρρος να μοιραστεί τις αδυναμίες του φανερώνουν μια απαράμιλλη δύναμη και γοητεία.

9) Ποια είναι τα επόμενα ποιητικά σας σχέδια;

Αυτό το διάστημα δουλεύω τη δεύτερη ποιητική μου συλλογή, η οποία λογικά θα εκδοθείστα τέλη της άνοιξης.

Καλοτάξιδη η «Διοτίμα» και εύχομαι να «βασανίσει» γλυκά πολλούς από τους αναγνώστες της! Σας ευχαριστώ πολύ!

Πραγματικά σας ευχαριστώ πολύ κυρία Τζάρα για την φιλοξενία και τις πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις.