Η συγγραφέας Σωτηρία Θεοδουλίδου, μας μιλάει για το παραμύθι της "Τάκης ο βασιλιάς της αγκαλιάς" από τις Εκδόσεις Ηλιαχτίδα

 

Η Σωτηρία Θεοδουλίδου κατάγεται από την Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία δέκα χρόνια ζει στη Χαλκηδόνα, είναι παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών. Έχει σπουδάσει στο τμήμα Νοσηλευτικής της ΣΕΥΠ του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης. Έχει εργαστεί στον χώρο της υγείας ως νοσηλεύτρια για δεκατρία χρόνια. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια παραμυθιών, διηγημάτων και εικονογράφησης. Στον ελεύθερό  της χρόνο, μελετά βιβλία και γράφει ιστορίες εμπνευσμένες από την προσωπική αλλά και την ίδια την ζωή γενικότερα, προβάλλοντας μηνύματα κι αναδεικνύοντας συναισθήματα. Τον Ιούλιο του 2025 εκδόθηκε το πρώτο της παραμύθι από τις Εκδόσεις Ηλιαχτίδα με τίτλο "Η φωνή της Γραφομηχανής".

1)Σωτηρία μου, έχεις γράψει ένα πολύ όμορφο παραμύθι το οποίο διδάσκει μικρούς και μεγάλους και νομίζω πως όχι μόνο δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο, αλλά μπορεί να κάμψει ακόμα και τους πιο δύσπιστους. Θα ήθελες να μιλήσεις η ίδια για αυτό;

Η ιστορία αυτή προάγει την εκδήλωση της αμεσότητας, της τρυφερής προσέγγισης μέσω

μιας απλής κίνησης, όπως είναι η αγκαλιά. Αυτή, λοιπόν η τόσο απλή κίνηση λειτουργεί

θεραπευτικά χωρίς να θέτει όριο ηλικίας. Στις μέρες μας όπου η κοινωνικότητα τίθεται σε

απόσταση, παρουσιάζεται το ζωάκι αυτό για να μας δείξει πως η εκδήλωση αγάπης δεν

είναι σε καμία περίπτωση δείγμα αδυναμίας και ευαλωτότητας, αλλά πράξη που δείχνει

τόλμη και αποδοχή συναισθημάτων. Αγγίζει εξίσου τα μικρά παιδιά όσο και τους μεγάλους

που λόγω του γοργού ρυθμού της καθημερινότητάς τους λησμονούν την ειλικρινή και ζεστή

αγκαλιά. Κατά τον ίδιο τρόπο και η Ζωή, η κοτούλα, εμφανίζεται δύσπιστη και καχύποπτη

απέναντι στη στάση του Τάκη. Αναμφισβήτητα, το σκιουράκι καταφέρνει με την

ανιδιοτέλειά του να την πείσει για το ρόλο και την προσφορά της αγκαλιάς.

2)Το ερέθισμα, για να γράψεις για την θεραπευτική αξία της αγκαλιάς από πού προέκυψε;

Το ερέθισμα ήταν αποτέλεσμα μιας περιόδου που βίωνα αρκετή ένταση στις σχέσεις μου με

τα παιδιά. Είχα, λοιπόν υποσχεθεί στον εαυτό μου χωρίς να κάνω δηλώσεις στα ίδια πως η

αγκαλιά θα είναι η λύση στις διαφορές και στους τυχόν καυγάδες μας. Χρησιμοποιώντας

αυτή, λοιπόν τη μέθοδο άρχισα να τ’ αγκαλιάζω περισσότερο και όχι μονάχα όταν υπήρχε

ένας διαπληκτισμός. Το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά λυτρωτικό και ανακουφιστικό και για

μένα αλλά και για τα παιδιά. Το πρόβλημα δε λυνόταν δια μαγείας αλλά η ένταση

υποχωρούσε και πρωταγωνιστούσε η συζήτηση. Αυτή η επαφή που είναι μεν σωματική

επιδρά στην ψυχή και κατευνάζει τα πνεύματα.

3)Είδα στο βιογραφικό σου, πως έχει εργαστεί τουλάχιστον δεκατρία χρόνια ως νοσηλεύτρια. Με αφορμή λοιπόν το παραμύθι σου, θα ήθελα να σε ρωτήσω πόση μεγάλη σημασία διαδραματίζει η αγκαλιά στους ασθενείς; Έχει χρειαστεί να δώσεις εσύ αγκαλιά σε ασθενείς σου;

Πολύ ευαίσθητο είναι αυτό το κομμάτι, Μαρία. Για έναν άνθρωπο που βρίσκεται στο

δωμάτιο ενός νοσοκομείου κα ζει μέσα στην ανασφάλεια και στην αβεβαιότητα κάποιας

πιθανής διάγνωση, η αγκαλιά δρα άκρως θεραπευτικά στην ψυχολογία του. Αρχικά του

προσφέρει ηρεμία και χαλάρωση. Έπειτα, τον απαλλάσσει από το αίσθημα της μοναξιάς και

τις πιθανές απαισιόδοξες σκέψεις. Ο ανθρώπινος οργανισμός όταν βρίσκεται σε κατάσταση

φόβου και στρες, ανταποκρίνεται θετικά στην εκδήλωση ενδιαφέροντος και αγάπης που

γίνεται μέσω μιας αγκαλιάς.

 Μου θυμίζεις πολλά περιστατικά τώρα. Δουλεύοντας ως νοσηλεύτρια σε νοσοκομείο

ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια δενόμουν αρκετά με τους ασθενείς και ένιωθα πως είχαν την

ανάγκη να μου εξιστορούν γεγονότα της ζωή τους, να αφήνονται στη συγκινησιακή στιγμή

και μια αγκαλιά ήταν βάλσαμο. Όμως ήμουν πολύ τυχερή γιατί είχα την ευκαιρία να

δουλέψω στην Παιδιατρική κλινική, όπου έδωσα και πήρα πολλές αγκαλιές. Αυτές για μένα

αποτελούν ένα όμορφο και τρυφερό κομμάτι της δουλειάς και είμαι ευγνώμων.

4) Μέσα από το παραμύθι σου, βλέπουμε ότι υπάρχουν πλάσματα που ίσως φοβούνται την αγάπη. Έχεις συναντήσει τέτοιους ανθρώπους και εάν ναι πού πιστεύεις ότι οφείλεται αυτή η αντίσταση στην αγάπη;

Σαφώς και έχω συναντήσει ανθρώπους δύσπιστους και καχύποπτους απέναντι σε

εκδηλώσεις πιο τρυφερές. Θεωρώ πως όλη αυτή η αρνητική στάση αποτελεί και μια

δικλείδα ασφαλείας. Ουσιαστικά, λόγω των συγκυριών που ζούμε, οι άνθρωποι φοβούνται

να εκδηλώσουν τα συναισθήματά τους, «κλείνονται» και «παγιδεύονται» στην ιδέα πως αν

δείξουν αδυναμία θα γίνουν ευάλωτοι και πιθανόν να πληγωθούν. Βέβαια όλα τα

παραπάνω έχουν και τις ρίζες τους. Μία σχέση παλιότερα που στηρίχτηκε στην

ανειλικρίνεια και επέφερε προδοσία και εκμετάλλευση μπορεί να παγώσει τον

συναισθηματικό κόσμο του ατόμου. Ακόμη, η έλλειψη εμπιστοσύνης ανάμεσα σε φίλους,

στην οικογένεια ή γενικότερα σε μια κοινωνική αλληλεπίδραση δεν αφήνει περιθώριο

ενσυναίσθησης. Υπάρχει και η αντίληψη πως λόγω της αποξένωσης που ολοένα βιώνουμε

και των επιφανειακών σχέσεων που δημιουργούνται, η σημασία της αγκαλιάς και η

τρυφερότητα φαντάζουν ως αδυναμία και κατ’ αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι γίνονται

άτρωτοι.

5) Ο ήρωάς σου "Ο Τάκης , το σκιουράκι" είναι φύσει αισιόδοξο, καλόκαρδο και ανοιχτό προς όλους ή έτσι το έμαθαν οι γονείς του και ποια είναι η συνταγή για χαρούμενα και ευτυχισμένα παιδιά; 

Προσωπικά, πιστεύω πολύ στο ρόλο της οικογένειας τόσο στην ανατροφή όσο και στη

θωράκιση του χαρακτήρα των παιδιών. Σίγουρα τα παιδιά γεννιούνται με κάποια

χαρακτηριστικά, αλλά αυτά καλλιεργούνται, διπλασιάζονται, πολλαπλασιάζονται

αυξάνονται ή μειώνονται από το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν, βιώνουν καταστάσεις

και μαθαίνουν το αξιακό σύστημα της ζωής. Η αγάπη άνευ όρων νομίζω πως είναι μια καλή

αρχή. Σ’ αγαπώ αλλά θέτω και τα όρια μου για να νιώθεις ένα πλαίσιο ασφάλειας.

Ποιοτικός χρόνος με τα παιδιά. Είναι βασικό η ώρα που θα τους αφιερώσουμε να επιδρά

ευεργετικά και για τις δύο πλευρές. Αφήνουμε τα παιδιά να εκφραστούν, δεν τα

σκεπάζουμε όλα με το «πέπλο» της υπερπροστασίας. Τα μαθαίνουμε να δέχονται τον εαυτό

τους, όπως έκανε η μαμά του Τάκη, να αναγνωρίζουν την συναισθηματική τους κατάσταση,

να την αποδέχονται και να βρίσκουν δυναμικές για ν’ αντιμετωπίζουν με θάρρος,

αισιοδοξία και ελπίδα τις δυσκολίες. Χωρίς αμφιβολία ο ρόλος των γονιών είναι αυτός της

αγκαλιάς που θα χωρέσει το κλάμα, το παράπονο, τη στεναχώρια, τη χαρά τους, αλλά και η

ενθάρρυνση και η υποστήριξη.

6)Προσωπικά, το παραμύθι σου μου θύμησε τον εξής στίχο από ένα ποιήμα του Σπύρου Ποταμίτη: " Σπείρε αγάπη κι ας μη θερίσεις. Έτσι για να μοσχοβολάει ο τόπος". Παρόλα αυτά, βλέπουμε τελικά, ότι ο ήρωάς σου θερίζει και μάλιστα η αγάπη ανθίζει στο τέλος. Πάντοτε είναι έτσι όμως; Έχει πάντοτε καλή έκβαση η αγάπη που δίνει κάποιος ή η δύναμη της συγχώρεσης είναι η μορφή αγάπης που χρειαζόμαστε, ώστε να μπορέσει οργωθεί το χωράφι της ψυχής μας;

Πράγματι, ο Τάκης σε αυτήν την ιστορία σπέρνει αγάπη και μοσχοβολάει όλο το δάσος.

Δυστυχώς, η αγάπη δε βρίσκει πάντα την ανταπόκριση που εμείς περιμένουμε. Υπάρχουν

άνθρωποι όπου λόγω κακοποίησης ή εκμετάλλευσης οποιαδήποτε μορφής, η αγάπη δεν

έχει θέση στη ζωή τους. Η αγάπη μπορεί να παρεξηγηθεί ή και να πέσει θύμα

εκμετάλλευσης κάποιων κακοπροαίρετων. Το σημαντικότερο όλων, αν την εξετάσουμε ως

υπέρτατο αγαθό της ψυχής που πηγάζει από βαθιά φροντιστική διάθεση προς τον άλλον,

τότε η έκβασή του σ’ αυτόν που την προσφέρει έχει θετικό πρόσημο.

 Για να οργωθεί το χωράφι της ψυχής μας, καλό θα είναι να φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό. Με

ποιο τρόπο θα γίνει όμως; Με δουλειά, με υπομονή, με πίστη και με συγχώρεση. Όταν

συγχωρείς, ελευθερώνεις τον εαυτό σου από κάθε είδους αρνητικό συναίσθημα. Συγχωρώ

δε σημαίνει παραδίνομαι άνευ όρων. Σημαίνει βρίσκω τη δύναμη και το χώρο μέσα μου να

παραμερίσω το κακό και να υποδεχτώ το καλό. Αφού, λοιπόν συγχωρέσουμε, μπορεί η

αγάπη να δείξει τις ευεργετικές της ικανότητες.

7) Ποιο μήνυμα θα ήθελες να περάσεις σε μικρούς και μεγάλους;

Σε μια κοινωνία που τείνει να δείχνει μια σκληρή και απάνθρωπη πραγματικότητα ας

δουλέψουμε πραγματικά με τον εαυτό μας για να επέλθει κάτι θετικό και στο σύνολο. Ας μη

φοβόμαστε την αγκαλιά, την εγγύτητα, τον καλό λόγο.

 Στα μικρά παιδιά θα έλεγα να θυμούνται τον Τάκη. Σε κάθε δύσκολη στιγμή, να δείχνουν

συμπόνοια, να δίνουν απλόχερα την αγκαλιά τους και να μην ξεχνούν πως με την καλοσύνη

και την προσφορά πετυχαίνουν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους.

 Σε ότι αφορά τους μεγάλους, ας μη φοβούνται τη συνύπαρξη, την αλληλεπίδραση και την

εξωτερίκευση των συναισθημάτων τους. Να μη λησμονούν πως η συγχώρεση είναι η

κάθαρση της ψυχής. Ας αγγίξουν τους συνανθρώπους με τρυφερότητα, ενδιαφέρον και με

μια αγκαλιά.

  Είμαι της γνώμης και αυτό συνηθίζω να λέω στην οικογένειά μου, πως στο τέλος της

ημέρας, αυτό που έχει σημασία είναι η καθαρότητα της ψυχής και της συνείδησης. Η

συνεισφορά μας στον άνθρωπο θα φέρει και προσωπική ολοκλήρωση.

8) "Ο Τάκης, ο βασιλιάς της αγκαλιάς" είναι το πρώτο σου συγγραφικό εγχείρημα και ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σου σχέδια;

 Ναι, είναι το πρώτο και χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί είναι συνονθύλευμα βιωμάτων,

συναισθημάτων και εμπειριών. Παράλληλα, έχουν εκδοθεί άλλες δύο παιδικές ιστορίες, μία

συμμετοχή σε συλλογικό βιβλίο παραμυθιών και μία συμμετοχή σ’ ένα ανθολόγιο

ποιημάτων. Αυτή τη στιγμή έχω αρχίσει ένα διήγημα συλλογικό και μια συλλογή ποιημάτων.

 Θέλω να σε ευχαριστήσω για την όμορφη συνέντευξη και την ευκαιρία που μου έδωσες να

μιλήσω για το βιβλίο μου αλλά και για ευαίσθητα κοινωνικά και επίκαιρα θέματα.

Από καρδιάς καλοτάξιδο το βιβλίο σου και εύχομαι να καταφέρει να εθίσει όσους περισσότερους ανθρώπους γίνεται, στην Αγκαλιά! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!

https://ekdoseisiliaxtida.gr/