Βιογραφικό Ιωάννας Χαραλαμπίας Κοκκίνου
Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 2001. Αποφοίτησε από το Α΄ Λύκειο Κορίνθου. Σπούδασε Κλασική
Φιλολογία στο τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Πάτρας. Το 2024 εκδόθηκε το πρώτο της
βιβλίο από τις Εκδόσεις Επιστροφή, «Αγία Μαρίνα: μία έφηβος που μεταμορφώνει τον κόσμο».
Συμμετείχε στο συλλογικό βιβλίο της Εταιρείας Κορινθίων συγγραφέων «Μητέρα… Κορίνθιοι
συγγραφείς σκιαγραφούν την μητρική φιγούρα», με αφορμή την γιορτή της μητέρας στις 11 Μαΐου
2025. Το 2025 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Κομνηνός το παραμύθι της «Η Μαργαρίτα, το ποδήλατο
και το θαύμα μιας φιλίας». Τον Ιανουάριο του 2026 θα εκδοθεί το μυθιστόρημά της «Τιμωρία και
Κάθαρση» από τις εκδόσεις Όστρια και το βιβλίο της από τις Εκδόσεις Νάμα «Άγιος Θεόδωρος ο
Στρατηλάτης: ένας αξιωματούχος του Ουρανού».
1) Ιωάννα μου, μίλησέ μας για τα βιβλία σου. Εμείς, είχαμε την τύχη να διαβάσουμε κάποια, ωστόσο θα ήθελες να μας τα συστήσεις η ίδια; Σε ποιες ηλικίες απευθύνονται και ποια θέματα πραγματεύονται;
Το πρώτο βιβλίο μου εκδόθηκε το 2024 και έχει τίτλο «Αγία Μαρίνα: μία έφηβος που
μεταμορφώνει τον κόσμο» από τις εκδόσεις Επιστροφή. Είναι ο βίος της Αγίας
Μεγαλομάρτυρας Μαρίνας για παιδιά. Με μυθιστορηματικό τρόπο αφηγούμαι την
ιστορία της Αγίας βασιζόμενη στην μαρτυρία του Θεότιμου, ο οποίος ήταν
στρατιώτης και φρόντιζε κρυφά την αγία στην φυλακή, όπως επίσης και στα ιστορικά
γεγονότα όπως μας τα έχουν περιγράψει ο Ευσέβιος και ο Λακτάντιος. Η Αγία
Μαρίνα είναι βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά όλων των τάξεων του δημοτικού και
σε εφήβους. Το δεύτερο βιβλίο μου που εκδόθηκε τον Αύγουστο του 2025, από τις
εκδόσεις Κομνηνός. Είναι το παραμύθι «Η Μαργαρίτα, το ποδήλατο και το θαύμα
μιας φιλίας». Απευθύνεται σε ηλικίες από 8 ετών και άνω. Τα θέματα που
πραγματεύεται αφορούν το bullying, την αξία της φιλίας, την θέληση και την δύναμη
της ψυχής, καθώς η Μαργαρίτα είναι ένα δυνατό κορίτσι, που ενώ έχει την αναπηρία
της, δεν το βάζει κάτω και συνεχίζει να ελπίζει και να μην τα παρατάει.
2)Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την συγγραφή; Σου άρεσε από μικρή να γράφεις;
Από το δημοτικό άρχισα να γράφω μικρές ιστορίες. Διάβαζα πολλά βιβλία αλλά είχα και την
μητέρα μου που με βοήθησε, καθώς με ενθάρρυνε σε αυτό το δρόμο, βάζοντάς μου
δραστηριότητες δημιουργικής γραφής.
3)Ποια ερεθίσματα σε οδήγησαν να γράψεις το βιβλίο σου "η Μαργαρίτα, το ποδήλατο και το θαύμα μιας φιλίας";
Ήταν πολλά τα ερεθίσματά μου. Καταρχάς, ξεκίνησε ως εργασία στην α’ γυμνασίου με θέμα
το «ποδήλατο» στο μάθημα του project. Ωστόσο, αυτό το διήγημα ήταν πολύ μικρό και δεν
υπήρχε μέσα η Ελπίδα, ούτε η Μαργαρίτα, που την είχα ονομάσει Ρίτα, είχε χάσει το πόδι
της σε τροχαίο. Όλα αυτά προστέθηκαν μεταγενέστερα, όταν αποφάσισα να ξανά
επεξεργαστώ την ιστορία το καλοκαίρι του 2024. Πρώτα, ήθελα να θίξω το bullying ως το
μείζον ζήτημα που θα έπρεπε όλους να μας αφορά. Δεύτερον, ήταν περίοδος των
Ολυμπιακών αγώνων και μελετώντας τον Ηρόδοτο, διάβασα τα λόγια του Πέρση στρατηγού
προς τον Μαρδόνιο, τα οποία με συγκλόνισαν και γι’ αυτό στην αρχή του βιβλίου τα
αναφέρω: «Πω πω Μαρδόνιε, εναντίον ποιων ανδρών μας έφερες να πολεμήσουμε, οι
οποίοι δεν αγωνίζονται για χρήματα αλλά για την αρετή;». Άλλο ερέθισμα ήταν στο τικ τοκ
το βίντεο με έναν νεαρό ποδηλάτη που είχε χάσει το ένα του πόδι. Αυτό ήταν η αφορμή,
ώστε η Μαργαρίτα να έχει το ίδιο πρόβλημα αλλά παρόλα αυτά συνεχίζει να προσπαθεί, να
ελπίζει, να ονειρεύεται όπως θα έπρεπε να κάνουν όλα τα παιδιά. Τέλος, η Ελπίδα, όπου
λειτουργεί συμβολικά στην αφήγηση, δίνει ζωή στο κορίτσι. Η αξία της φιλίας για μένα
είναι πολύ σημαντική. Η Ελπίδα είναι μία πραγματική φίλη που επίσης, αντιμετωπίζει ένα
είδος αναπηρίας: δεν μπορεί να μιλήσει ούτε να ακούσει! Αυτό το κορίτσι δίνει ζωή στην
Μαργαρίτα και γι’ αυτόν τον λόγο ομολογώ είναι η αγαπημένη μου χαρακτήρας. Σώζει την
Μαργαρίτα μεταφορικά και κυριολεκτικά. Το παραμύθι ήθελα να είναι ρεαλιστικό, να ταυτίζεται με την σύγχρονη πραγματικότητα και να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά ελπίζοντας να
τους ανακουφίσει και να τους δώσει θάρρος, ελπίδα, στήριξη για να μην οδηγούνται στην
απελπισία, γιατί δυστυχώς υπάρχουν παιδιά που είναι θύματα εκφοβισμού και οδηγούνται
μέχρι και την αυτοκτονία. Έως πότε θα συνεχιστεί αυτή η μάστιγα; Πότε θα σταματήσει
επιτέλους αυτός ο εφιάλτης και αυτός ο πόνος, γιατί αυτά τα παιδιά υποφέρουν!
4) Από μικρή αγκάλιαζες με τόσο διαφορετικό τρόπο τα παιδιά που αντιμετώπιζαν κάποιου είδους αναπηρία; Κι αν ναι, ποιος στάθηκε η αφορμή για να σε επηρεάσει θετικά, ως προς το συγκεκριμένο θέμα;
Η οικογένειά μου μού μάθαινε να αντιμετωπίζω όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο όπως
επίσης και μερικοί δάσκαλοι στο σχολείο. Φυσικά αγκάλιαζα και εξακολουθώ να
αγκαλιάζω τα παιδιά που είναι διαφορετικά από τα υπόλοιπα, γιατί είναι και αυτοί
άνθρωποι και δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως άτομα τρίτης κατηγορίας.
5)Τί σημαίνει για εσένα αναπηρία, τί θα ήθελες να πεις κι από εδώ στα παιδιά που έρχονται αντιμέτωπα με αυτήν, τί θα συμβούλευες τους γονείς τους και πώς θα προσέγγιζες, σχετικά με αυτό το θέμα τα υπόλοιπα παιδιά;
Για μένα η αναπηρία είναι ένας διαφορετικός τρόπος να υπάρχεις στον κόσμο και
οφείλει η κοινωνία να στηρίζει αυτές τις ομάδες. Στα παιδιά αυτά θα ήθελα να τους
πω ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Η αξία τους δεν μετριέται
από το σώμα τους αλλά από το χαμόγελο, την δημιουργικότητά τους και την δύναμη
της ψυχής τους. Δεν είναι μόνα τους. Υπάρχουν άνθρωποι που τα βλέπουν, τα ακούν
και τα στηρίζουν. Θα έλεγα στους γονείς τους να είναι δίπλα τους, να τα ενθαρρύνουν
και να τα στηρίζουν. Θα ήθελα τα υπόλοιπα παιδιά να παρατηρούν χωρίς να κρίνουν,
να σέβονται και να θυμούνται ότι υπάρχουν παιδιά που επικοινωνούν, κινούνται και
μαθαίνουν με διαφορετικούς τρόπους. Κανένας δεν είναι ίδιος και όπως θέλουν
εκείνα να τα σέβονται και να τα αγαπούν έτσι πρέπει να συμπεριφέρονται και εκείνα
στους άλλους.
6)Τί θα έλεγες στο παιδί που μπορεί να φερθεί άσχημα σε έναν ανάπηρο συμμαθητή του/ συνομιληκό-ή του και πώς θα καθοδηγούσες τους γονείς αυτού του παιδιού να το χειριστούν;
Αν έβλεπα ένα παιδί να φέρεται άσχημα σε ένα άλλο παιδί θα του έλεγα το εξής:
Θέλω να σκεφτείς πώς θα ένιωθες εσύ αν κάποιος σου φερόταν έτσι. Όλοι αξίζουν
σεβασμό και εσύ μπορείς να γίνεις ο λόγος να νιώσει ο άλλος όμορφα. Θα σε
παρακαλούσα να ζητήσεις συγγνώμη και να του δώσεις μία μεγάλη αγκαλιά, αυτή
είναι η μαγική συνταγή για να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Γονείς, βοηθήστε το
παιδί σας να μπει για λίγο στην θέση του άλλου παιδιού. Μην τιμωρείτε το παιδί σας,
συζητήστε μαζί του χωρίς φωνές και ρωτήστε τον τι τον οδήγησε σε αυτή την
συμπεριφορά. Εξηγήστε του ότι η αναπηρία είναι μια πραγματικότητα και πολλοί
άνθρωποι την ζουν και αξίζουν τον ίδιο σεβασμό και τις ίδιες ευκαιρίες.
7)Πάμε τώρα στο παιδικό βιβλίο σου για την Αγία Μαρίνα. Πώς αποφάσισες να γράψεις βιβλίο θεολογικού περιεχομένου και γιατί έγραψες για την Αγία Μαρίνα; Σε συνδέει κάτι ιδιαίτερο μαζί της;
Την αγία Μαρίνα την γνώρισα απ’ την γιαγιά μου όταν ήμουν 5 χρονών. Είχαμε πάει
στο μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας στο Λουτράκι για προσκύνημα και από τότε μπήκε
στην καρδιά μου εκείνη η αγία. Όταν χρειάστηκε να χειρουργηθώ στις αμυγδαλιές
όταν ήμουν 6-7 ετών, ήταν 17 Ιουλίου, ημέρα της εορτής της. Από μικρή διάβαζα
βίους αγίων. Όταν σπούδαζα είχα την επιθυμία να γράψω τον βίο ενός αγίου γιατί οι
ιστορίες αυτές πάντα με συναρπάζουν, είναι διδακτικοί και ωφέλιμοι για την ψυχή.
Είναι όμως, δύσκολο να γράψεις μία αληθινή ιστορία και πόσο μάλλον αγίου. Θέλει
πολύ έρευνα και αρκετή υπομονή, επιμονή και προσοχή σε πρωτογενείς και
δευτερογενείς πηγές. Ευτυχώς για μένα, στο διαδίκτυο βρήκα κατευθείαν το κείμενο
του Θεότιμου. Ωστόσο, ο βίος της είχε πολλά κενά. Παράδειγμα, αναφέρει ο βίος της
ότι ο πατέρας της όταν έμαθε ότι είναι χριστιανή την έδιωξε από το σπίτι. Δεν
αναφέρει, όμως, πού έμενε πριν μαρτυρήσει από τον Έπαρχο. Αυτά τα κενά έπρεπε
να καλύψω με τρόπο ρεαλιστικό μεν αλλά και μυθιστορηματικό δε. Επίσης, δεν
γνωρίζουμε πολλά πράγματα για τον Θεότιμο, μόνο ότι ήταν στρατιώτης του
Έπαρχου και έδινε κρυφά νερό και φαγητό στην αγία όταν ήταν στην φυλακή. Είμαι
ευγνώμων από τον Θεό και την Αγία που κατάφερα να ολοκληρώσω τον βίο της και
ήταν πολύ ωφέλιμο για εμένα αυτό το όμορφο συγγραφικό ταξίδι.
8)Είσαι μία πιστή Χριστιανή, σε βοήθησαν οι δικοί σου άνθρωποι να αναπτύξεις την πίστη σου και με ποιο τρόπο; Σου διάβαζαν βιβλία, σου μιλούσαν συχνά για τον Χριστό ή σε προέτρεπαν να κάνεις πράγματα που θα βοηθούσαν σε αυτή την κατεύθυνση;
Ναι, έχω μεγαλώσει σε μία οικογένεια που πιστεύει βαθιά στον Θεό, η οποία
οικογένεια με βοήθησε πολύ να εμβαθύνω στην πίστη, να την καλλιεργήσω και να
την αναπτύξω, καθώς όπως φαίνεται υπόβοσκε μέσα μου, ακολουθώντας δε τα
μυστήρια της Εκκλησίας και υπομένοντας κάθε δοκιμασία, δοξολογούσαμε τον Θεό.
Η μητέρα μου, μού διάβαζε συχνά το βράδυ πριν κοιμηθώ ένα παιδικό προσευχητάρι,
μου αγόραζε βιβλία θρησκευτικού περιεχομένου και άλλα φυσικά βιβλία ποικίλων
ενδιαφερόντων, έτσι αγάπησα το βιβλίο γενικά. Οι γονείς μου όχι μόνο μιλούσαν για
τον Χριστό αλλά βίωναν την εν Χριστώ ζωή εμπράκτως. Ο πατέρας μου οφείλω να
ομολογήσω ήταν βαθιά θρησκευόμενος παρόλο που ήταν γιατρός. Είχε σοβαρό θέμα
υγείας και «έφυγε» από αυτόν τον κόσμο σαν μάρτυρας χωρίς να βογκήξει ποτέ,
χωρίς να απελπιστεί, με το χαμόγελο στα χείλη και την χαρά της προσδοκώμενης
Ανάστασης στην οποία και εγώ πιστεύω.
9)Ζούμε σε μια εποχή, που τα παιδιά που θρησκεύουν και πιστεύουν νιώθουν στιγματισμένα για αυτό, καθώς η πλειοψηφία των συνομιλήκων τους είτε αδιαφορεί, είτε συζητούν για άλλα πράγματα. Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε και να ενισχύσουμε το παιδί που πιστεύει ως προς την αυτοπεποίθησή του;
Πιστεύω πως κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να ντρέπεται για τα πιστεύω του, αλλά να
νιώθει χαρούμενος με αυτοπεποίθηση. Αυτά τα συναισθήματα πρέπει να περάσουμε
στα παιδιά, να αισθάνονται ασφαλή για όσα χρηστά πρεσβεύουν, όπως είναι η
θρησκεία. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να το πετύχουμε αυτό: η ορθή
διαπαιδαγώγηση, το έμπρακτο παράδειγμα μέσα στο σπίτι, η ανάγνωση σχετικών
συγγραμμάτων και φυσικά η προσευχή και η ενίσχυση της ελευθερίας του πιστεύειν
και πρεσβεύειν.
10)Θεωρείς πως η Εκκλησία θα μπορούσε να ανοιχτεί περισσότερο στο σχολείο ή και το αντίστροφο, προκειμένου να μην υπάρχει αυτή η ασυμβατότητα μεταξύ κρυφής επιθυμίας των παιδιών που πιστεύουν και εξαναγκασμού τους να δείχνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι, ώστε να γίνονται αποδεκτά στις παρέες;
Πολλά παιδιά που έχουν πίστη φοβούνται ότι αν την δείξουν, θα θεωρηθούν
«παλιομοδίτικα». Το παιδί μαθαίνει να κρύβει κομμάτια του εαυτού του για να γίνει
αποδεκτό. Όταν το παιδί νιώθει ότι μπορεί να μιλήσει ανοιχτά γι’ αυτό που πιστεύει ή γι’
αυτό που δεν πιστεύει – χωρίς να φοβάται ότι θα χάσει φίλους, τότε πιστεύω πως είμαστε
σε καλό δρόμο. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα από το 313μ.Χ. που ο Μέγας Κωνσταντίνος
εξέδωσε διάταγμα Ανεξιθρησκίας, να πιστεύει ο καθένας σε όποιον Θεό θέλει χωρίς να
υπάρχουν συγκρούσεις αλλά μία αρμονική και ειρηνική συνύπαρξη. Το σχολείο μπορεί να
καλλιεργήσει σεβασμό, διάλογο και κατανόηση και η Εκκλησία να αγκαλιάσει όλους τους
ανθρώπους με αγάπη, ενισχύοντας, φυσικά, την «αυτοπεποίθηση» των μελών της και
ιδιαίτερα των μικρών παιδιών.
11)Ποια είναι τα σχέδιά σου, σχετικά με τα βιβλία σου; Θα ήθελες να γράψεις κι άλλα βιβλία;
Αυτή την στιγμή περιμένω να εκδοθεί από τις εκδόσεις Νάμα το βιβλίο
μου «Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης: ένας αξιωματούχος του Ουρανού», είναι ο
βίος του Αγίου Θεόδωρου του Στρατηλάτη που γιορτάζει στις 8 Φεβρουαρίου και
απευθύνεται σε εφήβους και ενηλίκους. Επίσης, υπό έκδοση είναι και το
μυθιστόρημά μου «Τιμωρία και Κάθαρση», ένα κοινωνικό δράμα που θα
κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Όστρια.
12)Από πού μπορούμε να προμηθευτούμε τα βιβλία σου;
Τα βιβλία μου μπορείτε να το προμηθευτείτε από το ηλεκτρονικό κατάστημα των
εκδόσεων και σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Σε ευχαριστούμε πολύ, καλοτάξιδα όλα τα βιβλία σου και μία ευχή ακόμα σου
δίνω, μην σταματήσεις ποτέ να γράφεις για τους Αγίους και για την Εκκλησία
μας!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου