Η συγγραφέας και σύμβουλος ψυχικής υγείας Στεφανία Ρουλάκη, μας μιλάει για τον Μοτούμα και για τα υπόλοιπα βιβλία της!
1) Στεφανία μου, έχεις γράψει ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο, τον Μοτούμα. Προσωπικά το έχω διαβάσει, αλλά καθώς αισθάνομαι ότι αποτελεί κάτι πολύ δικό σου και εμείς οι αναγνώστες, απλώς έχουμε την ευλογία να απολαμβάνουμε την γενναιοδωρία σου που θέλεις να το μοιραστείς μαζί μας, θα ήθελες να να μας συστήσεις η ίδια, σε αδρές γραμμές τον Μοτούμα;
Ο Μοτούμα είναι ένας νεαρός άντρας που γνώρισα κατά τη διαμονή με την οικογένειά μου, σε
ένα ξενοδοχείο στην Αντίς Αμπάμπα. Δούλευε στην υποδοχή, σαν bell boy, βοηθούσε τους
πελάτες με τα μπαγκάζια τους κι έκανε διάφορα μικροθελήματα. Μου έκανε εντύπωση η
ευγένεια, η ηρεμία, η αγνότητα και η καλοσύνη του. Όσο μείναμε εκεί μιλάγαμε για διάφορα
θέματα και πριν φύγουμε, τον ρώτησα αν ήθελε να κρατήσουμε επικοινωνία. Δέχτηκε με χαρά
και στα χρόνια που μεσολάβησαν ανταλλάσσαμε τα νέα μας κι ευχές στις μεγάλες γιορτές.
2)Ποια ήταν η αφορμή, για να γράψεις το συγκεκριμένο βιβλίο;
Σιγά σιγά, άρχισα να ρωτώ
τον Μοτούμα σχετικά με την προσωπική του ιστορία και μου έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον
οποίο κάτι εξαιρετικά δύσκολο για τη δική μου αντίληψη, ήταν για εκείνον φυσιολογικό. Κάτι
που άλλους θα τους συνέθλιβε εκείνον τον άφησε χαμογελαστό. Μια ζωή ανέχειας και
προσπάθειας για επιβίωση ήταν κάτι τρομακτικό για μένα, μα για εκείνον ήταν μη άξιο να
ειπωθεί σαν ιστορία. Τούτη η αντίφαση ήταν η αφορμή να γράψω το βιβλίο αυτό, για να
μοιραστώ με όσους το διαβάσουν, τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που παρά τις
αντιξοότητες, βοηθά το σώμα να επιβιώσει! Ήταν το όχημα για να μιλήσω για τις στιγμές
εκείνες που αντί να μας καθηλώσουν, μας δίνουν την ώθηση να πάμε μπροστά για να
ανακαλύψουμε μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε.
3)Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας, κάποια επιπλέον "στιγμιότυπα" τα οποία έγραψαν με έναν μοναδικό τρόπο στην ψυχή σου από το οδοιπορικό σου στην Αιθιοπία και επέλεξες να τα αφήσεις εκτός βιβλίου;
Στην Αιθιοπία ταξίδεψα αρκετές φορές, σε διαφορετικές φάσεις και με διαφορετικά
συναισθήματα κάθε φορά. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τις εικόνες, τις
μυρωδιές, τις γεύσεις, το βίωμα, τα χρώματα, τα χαμόγελα, τα μάτια, τις μουσικές, τους
χορούς. Δεν υπάρχουν. Αν και οι διαφορετικοί εκεί ήμασταν εμείς - οι λευκοί - δεν ένιωσα
στιγμή ξένη. Κάποια από τις φορές που πήγα, μία κυρία, ζήτησε να αγγίξει τα μαλλιά μου.
Επειδή είμαι ξανθιά με ίσια μαλλιά της έκαναν εντύπωση. Το ίδιο κάνει και ο κόσμος εδώ στο
κεφάλι της κόρης μου: θέλει να χαϊδέψει τα Άφρο μαλλιά της!
4)Μίλησέ μας για την απόφασή σου να αποκτήσεις παιδί από την Αιθιοπία. Πώς προέκυψε αυτή η απόφαση, ήταν κάτι που το ήθελες εξαρχής;
Αν γνώριζα εξ αρχής ότι μπορεί κάποιος να γίνει γονιός με αυτόν τον τρόπο θα το επέλεγα
σίγουρα! Η απόφαση ήρθε χωρίς δεύτερη σκέψη όμως, σε μία φάση της ζωής μου που είχε
αρχίσει να ανθίζει μέσα μου η ελπίδα, μετά από μία προσωπική ιστορία με αρκετές δυσκολίες.
Σε μία εκδρομή με τον σύντροφό μου το αποφασίσαμε και ένιωσα ότι μου έκανε το
μεγαλύτερο δώρο, για το οποίο θα τον ευγνωμονώ για πάντα!
5)Τί ψυχικό σθένος, θέληση και αποφασιστικότητα, χρειάζεται να διαθέτει κανείς, προκειμένου να φέρει εις πέρας αυτή την διαδικασία;
Δεν ξέρω να σου πω. Αν υπήρχε τρόπος να μετρηθεί, τότε ίσως να είχα την απάντηση. Κάθε
γονιός πιστεύω κάνει το καλύτερο που μπορεί. Πως μετριέται αυτό το καλύτερο; Το μόνο
σίγουρο είναι ότι το μεγάλωμα ενός παιδιού από μία άλλη χώρα, με άλλο χρώμα και άλλες
καταγραφές στην κουλτούρα του, είναι κάτι εξαιρετικά σύνθετο που χρειάζεται υποστήριξη,
γνώση και μπόλικη δουλειά εκ μέρους των θετών γονιών, για να μπορέσουν όχι μόνο να κατανοήσουν, αλλά και να νιώσουν το θετό παιδί, να το πλαισιώσουν σωστά, ώστε να αυτονομηθεί με όσο το δυνατό λιγότερα σημάδια...
6)Πώς ήρθες σε επαφή με τις Αρχές εκεί και γενικά ποιο ήταν το πρώτο βήμα; Συμβουλεύτηκες κάποιον από την Ελλάδα;
Στην Ελλάδα δύο είναι οι φορείς που αναλαμβάνουν τις διακρατικές υπηρεσίες. Ο ένας είναι
ΜΚΟ και είναι η Διεθνής Κοινωνική Υπηρεσία και ο άλλος είναι οι κοινωνικές υπηρεσίες στις
κατά τόπους Νομαρχίες. Οι υπάλληλοι εκεί κάνουν όλη τη διαδικασία, φέρνοντας τους
υποψήφιους θετούς γονείς σε επαφή με τις χώρες που έχουν σύμβαση διακρατικών υιοθεσιών
με την Ελλάδα.
7)Πώς επέλεξες την κόρη σου και είπες από μέσα σου "αυτό εδώ είναι το παιδί μου"; Ποιανής μάτια, θεωρείς ότι πρωτομίλησαν στο βλέμμα και την ψυχή ή προφανώς μιλήσατε συγχρόνως η μία στην άλλη;
Στη διαδικασία αυτή μπαίνει για τεκνοθεσία κάθε παιδί που έχει ανάγκη για οικογένεια, εφ’
όσων δεν υπάρχουν βιολογικοί γονείς και κάθε γονιός που θέλει να κάνει οικογένεια ή να
μεγαλώσει την ήδη υπάρχουσα οικογένειά του. Έτσι, ήρθε και η σειρά της κόρης μας να
συναντήσει τη δική μας σειρά!
8)Θες να μας πεις λίγα λόγια για εκείνη; Πώς την λένε, πόσο χρονών είναι και πώς βλέπεις την ζωή μέσα από εκείνη;
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να μιλήσω με λίγα λόγια για εκείνη!
Είναι ένα θαυμάσιο εννιάχρονο πλάσμα, με χαρακτήρα, άποψη, ταλέντα, χιούμορ, με την
οποία μιλάμε, κάνουμε παρέα, τσακωνόμαστε και μετά αγκαλιαζόμαστε και μεγαλώνουμε ο
ένας τον άλλον. Η ύπαρξη της υπογραμμίζει την ανάγκη μου για προσφορά, δικαιοσύνη,
ισότητα, υγεία, ανθρωπιά, σύνδεση και επικεντρώνει τις προσπάθειες μου σε αυτούς τους
σκοπούς.
9)Από πού μπορούν να αντλήσουν πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι στην Ελλάδα για ενδεχόμενη υιοθεσία στην Αιθιοπία;
Οι διακρατικές υιοθεσίες από Αιθιοπία έχουν
σταματήσει, αρκετά χρόνια τώρα. Γίνονται όμως από άλλες χώρες. Περισσότερες πληροφορίες
υπάρχουν εδώ:
- Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ)
- Κοινωνικές Υπηρεσίες των Περιφερειών
- International Social Service (ISS)
Θεωρώ πολύ βοηθητικό, κάποιος που ενδιαφέρεται για τη διαδικασία να μπει και στη σελίδα
του συλλόγου Πελαργός, μέλη της οποίας είμαστε κι εμείς από την αρχή του, που παρέχει
πολλές πληροφορίες για το σύνολο του βιώματος, τόσο από τη σκοπιά των παιδιών, όσο και
των θετών γονέων και αποτελεί στην ουσία μια κοινότητα, που έχει αγκαλιάσει πολλές
οικογένειες με διαφορετικές συνθέσεις!
10)Ποιες είναι οι ανησυχίες σου, σχετικά με το μέλλον της κόρης σου γενικότερα, αλλά και ειδικότερα στην Ελλάδα;
Ανησυχώ για το αν θα προλάβουμε να τη μεγαλώσουμε τόσο ώστε να είναι αυτόνομη, αν θα
έχει ένα φιλικό – οικογενειακό – κοινωνικό πλαίσιο που θα είναι τροφοδοτικό για εκείνη και
για το αν θα είναι ευτυχισμένη στη ζωή της!
11)Εκτός από τον Μοτούμα, έχεις γράψει κι άλλα βιβλία. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για αυτά, καθώς και για την ιδιότητά σου ως σύμβουλος ψυχικής υγείας;
Το πρώτο μου βιβλίο, το «Εγώ θα ζήσω», είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα βασισμένο κι αυτό
σε πραγματικά γεγονότα. Το επόμενο βιβλίο που κυκλοφόρησε είναι ένα εγχειρίδιο
ψυχολογίας που μιλά για το πως μετά από μία διάλυση ψυχική «Μαζεύω τα κομμάτια μου» -όπως λέγεται και το βιβλίο και ξαναστήνω τη ζωή μου! Μια νουβέλα μυστηρίου γραμμένη με
άλλους δύο συγγραφείς, η οποία ξεκίνησε σαν άσκηση δημιουργικής γραφής, «ο μάγος της
Βαλμπόρια» εκδόθηκε μετά και τέλος, ένα παιδικό βιβλίο, τα «Παιδιά της καρδιάς», μιλά για
το ταξίδι της διακρατικής τεκνοθεσίας.
Η ιδιότητά μου της Συμβούλου Ψυχικής Υγείας, καταρχάς με βοήθησε πολύ να καταλάβω
εμένα, την ιστορία μου και την ιστορία της οικογένειάς μου, να συνδεθώ καλύτερα και πιο
βαθιά με την αλήθεια μου, να απελευθερωθώ και να οργανώσω τη ζωή που επιθυμούσα. Ένα
δώρο που μου αρέσει να μοιράζομαι με τους ανθρώπους που με εμπιστεύονται. Χαίρομαι να
βλέπω όσους με τιμούν με το άνοιγμά τους, να προχωράνε με πιο ελαφριά καρδιά! Μιλάω για
θέματα ψυχικής υγείας με κάθε ευκαιρία, γιατί πιστεύω ότι κι ένα σποράκι να κρατήσει
κάποιος, μια κουβέντα, αν τη φυτέψει στο σωστό έδαφος θα ανθίσει!
12)Εάν θέλει κάποιος να έρθει σε επικοινωνία μαζί σου, πώς μπορεί να σε βρει;
Στο email stephania.roulaki@gmail.com, στη σελίδα μου στο FB και στο προφίλ μου στο
Instagram – Tik tok Stephania Roulaki, καθώς και στο blog μου Stephania’s page
Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ Στεφανία μου, καλοτάξιδος ο Μοτούμα , όπως και τα υπόλοιπα βιβλία σου!
Εγώ σε ευχαριστώ Μαρία για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σου και για την ευκαιρία να τις απαντήσω!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου